ŻYCIE PO SAMOBÓJSTWIE, MATEUSZ KUŚMIEREK

Przeżył własną śmierć. I wtedy dopiero zaczęły się kłopoty.

Wyobraź sobie, że Quentin Tarantino kręci film na podstawie nieznanego dziennika Henryka Sienkiewicza, a w tle leci przesterowane, rockowe solo. Brzmi jak obłęd? To posłuchaj tego.

Główny bohater pisarz z przeciążonym ego robi coś, co rzadko komu wychodzi: przeżywa własną próbę samobójczą. Los, w przypływie wyjątkowo złośliwego humoru, daje mu drugą szansę. Szansę, o którą wcale nie prosił, ale skoro już tu jest... czas rozwalić system od środka.

Wkraczając na ścieżkę poszukiwania sensu, porzuca wielkomiejski szum i zaborcze ambicje na rzecz bezkompromisowej wyprawy w głąb ludzkiej natury. Zamiast jednak nudnego traktatu filozoficznego, otrzymujemy pełen czarnego humoru, popkulturowych parodii i brawurowego pastiszu rollercoaster. Bohater idzie przez życie z dynamiką rockmana na odwyku, rzucając mięsem i trafnymi ripostami niczym postacie z Pulp Fiction, by za chwilę ku pokrzepieniu serc szukać istoty rzeczy w miejscach, o których dotąd nie miał pojęcia.

Życie po samobójstwie to literacki cios między oczy. Opowieść bliska skórze, bezlitośnie obnażająca nasze marzenia, strachy, wściekłość i nadzieje.

Jest to powieść o pisarzu, któremu udaje się przeżyć próbę samobójczą. Dostaje drugą szansę, o którą nie prosił. Jednak postanawia z niej skorzystać. Historia upadku zmienia się w opowieść o istocie szukającej istoty rzeczy. Szukającej w ludziach i miejscach im wcześniej niedostępnych. Książka przedstawiona jest w formie pełnego czarnego humoru dziennika bohatera, który pozostawiając za sobą szum i wielkie ambicje, wkracza na nieta?wą ścieżkę poszukiwania sensu i wartości życia.

"Życie po samobójstwie" jest próbą stworzenia opowieści bliskiej skórze i bliskiej myślom, temu co nas więzi i wynosi na tym małym poletku marzeń, zawodów, wściekłości, strachu, śmiechu i nadziei. Opowieści, z którą utożsamia się człowiek silny i pewny, a który powinien być czujny, bo te atrybuty łatwo stracić. Ale też bliskiej człowiekowi słabemu i pogrążonemu w beznadziei, bo powinien mieć świadomość, że tych obciążeń można się pozbyć.